--> księga gości <--

Cholerne minus naście stopni. Nienawidzę mrozów. W tej kwestii jestem aż nazbyt solidarny z futrzatą rasą. Pałętają się tylko pod nogami i starają ogrzać o co popadnie. Ale sprawdzają się też jako termometr. Jak znajdziesz w łazience kota na kaloryferze to możesz dać głowę, że jest co najmniej -10 ;)

Dziś na tapecie absolutnie rewelacyjny filmik z organoleptycznego testowania świeżej kocimiętki przez gromadę sierściuchów. Pal licho, że po hiszpańsku, ja spadłem z krzesła podczas oglądania :)

A tak przy okazji spytam: nie znacie może jakichś sposobów na zdobycie kocimiętki? Z chęcią wypróbowałbym na domowej brygadzie. Póki co od czasu do czasu im krople waleriana tu i tam wyleję i oglądam jak froterują podłogi, tudzież kostkę brukową. I'm evil ;) 

Wakacje minęły w naszym kocim światku w miarę spokojnie. Futrzate czworonogi ani specjalnie nie dokazywały, ani specjalnie nie przeszkadzały, wylegiwały się tylko w słońcu udając elementy przydomowego skalniaka (swoją drogą nie wiedziałem, że przejawiają takie zdolności maskujące - kiedyś rzuciwszy patykiem w stronę ogródka zbaraniałem myśląc, że to kamień się poderwał i ucieka). Generalnie rzecz biorąc koty odzwyczaiły się od spania w domu, wylegiwania na miękkich kanapach, spania na parapetach i sikania od czasu do czasu do umywalki. Oczywiście trafiały się epizody wolności, które to oznaczały po prostu wizytę siostry w domu na parę dni. Rosła ona wtedy w śierściuszych oczach do rangi Kociego Mesjasza, który ręką swą władną nakarmił głodem ściśnięte żołądki, uwolnił uciśnione istosty spod tyranii antykocich dyktatorów i przygarnął uciśnione stworzonka pod ciepłą kołderkę niwecząc tym samym trud odzwyczajania sierściuchów od okupowania domu... Ale to temat na inną notkę, albowiem ostatnie dni obfitowały w intrygującą sytuację, którą roboczo nazwałem na poczekaniu "kocie ścieżki". 

Przeczuwałem, że coś się święci, kiedy siostra nie chciała ze mną rozmawiać przez telefon tłumacząc się bardzo ważną sprawą. Wątpliwości moje rozwiał rodziciel rzucając na powitanie zdawkowe "- xxx zaginął". "- Aha, no, tak, cześć, też miło cię widzieć". Nie zareagowałem specjalnie panicznie, gdyż byłem pewien, że jeszcze rano widziałem sierćiucha drapiącego w zewnętrzną stronę szyby podczas spożywanego przeze mnie śniadania (tak, zajebisty mam widok o poranku, nie?). Panikować, bo kot się spóźnił na swoją codzienną porcję kociej karmy? Jak on mógł? A jakby rodziciel zakupił np. nowy koci hit z Biedronki o zawartości mięsa 0,005% a kot by go nie spróbował? Co by to było... No nic, z niektórymi się po prostu nie dyskutuje. Lekko nerwowa atmosfera unosiła się tego wieczora w domu a miły wieczór przerywany był błagalnymi wołaniami z balkonu "Kici kici, xxx wróć!". Żyć nie umierać. Następnego dnia było stopniowo coraz gorzej. Sierściuch nie pojawił się na poranne karmienie. No jak on mógł? To już na pewno coś się musiało stać, na pewno. Siostra gotowa była porzucić wyjazd z domu i pracę, żeby tylko na klęczkach szukać kota pod wszystkimi krzakami w okolicy. Jednakże po solennych zapewnieniach rodziciela, że poruszy niebo i ziemię, aby xxx znów zagościł w naszej ostoi kociego spokoju, siostra pojechała w dal z miną psa, któremu zabrali ulubioną kość. No ale wróćmy na pole walki. Wróciwszy po pracy znów zostałem powitany miłym słowem w stylu "- xxx dalej się nie znalazł". "- Tak tato, u mnie też wszystko w porządku". Jako że pora była późna rodziciel ograniczył się do chodzenia z latarką wokół domu i wołania "kici kici" używając wszystkich możliwych akordów i akcentów zdaniowych... Raport zdany pospiesznie siostrze nie przyniósł rodzicielowi ukojenia. Niestety, ja jako bezduszna machina, która ma w nosie los kociego futra, zostałem niemal wyklęty za swoje stwierdzenie "- Jak chce to wróci". Z każdym kolejnym dniem było coraz gorzej. Stopniowo kolejni sąsiedzi wciągani byli do wypełnienia ankiety "Widziałeś xxx? Tak/Nie. Kiedy ostatnio widziałeś xxx? Wczoraj/Dziś/W poprzednim życiu" itd. Nie chcąc zostać wypisanym z testamentu, chcąc nie chcąc musiałem również przyczynić się do akcji poszukiwań sierściucha. Rodziciel wybywszy na jeden wieczór hen daleko zostawił mi jako zadanie zaprzęgnięcie naszego psiego tropiciela (który tak na marginesie ma czasem problemy z wytropieniem własnej miski...) do poszukiwań. Ubrawszy się w bojowy rynsztunek godny Navy Seals, uzbroiwszy w dwie latarki, smycz i psa sztuk jeden otworzyłem bramy naszego domostwa, kiedy to oczom mym ukazała się nie kto inny a xxx siedzący jak gdyby nigdy nic na schodach i liżący sobie łapkę w geście "cholera, nudzi mi się to sobie łapkę poliżę". Jego wzrok nie bił strachem po kilkudniowym pobycie poza domem, futro było na swoim dawnym miejscu, nie miał uszkodzonej żadnej partii ciała, nie przypalano go, nie skręcano, nie przywiązywano do samochodu i nie ciągnięto po ulicy, nie strzelano doń, nie wypalano oczu, nie wyrywano wąsów. Ogółem kot, jak to kot, miał wszystko w dupie i patrzył na mnie i na psa jak na kosmitę z "Kapuśniaczka" (taki film z de Fuinessem). Z kolei rodziciel po powrocie do domu miał minę jakby wygrał w totka po potrójnej kumulacji i niemal tańczył wokół domu chwaląc wszystkie możliwe bóstwa za pomoc w magicznym odnalezieniu kota. No cóż, chyba po prostu nigdy tak naprawdę nie zrozumiał znaczenia pojęcia "kocie ścieżki". Amen.

Przepraszamy, ale sezon ogórkowy nie obfituje zbytnio w ekscytujące przeżycia z kociego świata. Bo w upał koty albo śpią, albo jedzą i nic więcej... Nawet próby sprowokowania ich spełzły na niczym a tylko zmarnowałem kilka garści kamyczków z przydomowego ogródka. Ale z racji posuchy w świecie realnym, większe pole do popisu mają zwierzęta wirtualne - jak donoszą wierne czytelniczki, czyli figamaga i Misotisa, w sieci pojawiła się trzecia część przygód Simona i jego kota, do obejrzenia której serdecznie zapraszam:

PS. Simon chyba powinien nauczyć się jednej z podstawowych technik sztuki domowego survivalu zwanej "rzut sierściuchem". Może kiedyś ją nieco przybliżę ;) 

Z podziękowaniami dla figamaga za link oto kolejna porcja przygód rysunkowego kota :)

Pozwólcie, że tym razem jedynie podzielę się linkiem:

link

Zachęcam i namawiam do komentowania. Ja jeszcze jestem w fazie szoku i zbierania szczęki z podłogi :) Bo generalnie nie wiem komu współczuć bardziej - kotom czy właścicielom.

PS: W sumie to pocieszające, że istnieją ludzie bardziej zwichrowani na punkcie kotów niż moja rodzinka... ;)